• "Ieder kind in een gezin"

  • 1

Als kind woonde ze in leefgroepen én in pleeggezinnen. Nu ze zelf moeder is, voelt ze hoezeer ze het voorbeeld van opgroeien in een ‘gewoon gezin’ mist. Jara, nieuwe ambassadeur van de Alliantie Kind in Gezin, schetst kort haar persoonlijke verhaal.

Met trots stel ik me voor als nieuwe ambassadeur van de Alliantie kind in Gezin! Trots omdat ik als ervaringsdeskundige/pedagoog hiervoor benaderd ben. Wat mij erkenning geeft dat er gelukkig gewaardeerd wordt wat ik doe. Maar ik ben ook trots op het feit dat ik mij in mag zetten en aan het werk mag voor uithuisgeplaatste kinderen. Want zij zouden, net als ieder ander kind, de voordelen van het opgroeien in een gezin moeten kunnen ervaren.

‘Normaal’ zijn’
Het is een onderwerp waarover ik kan meepraten en dit doe ik met passie en bezieling. Want als voormalig cliënt in de jeugdzorg heb ik ervaring in het verblijven in verschillende 24-uursvoorzieningen maar ook met het wonen in pleeggezinnen. Tijdens mijn verblijf in de jeugdzorg ben ik continu op zoek geweest naar ‘het speciale gevoel van normaal zijn’. Maar wat is normaal? Omdat ik te maken heb gehad met verschillende woonvormen en verschillende opvoeders vond ik het moeilijk deze vraag te beantwoorden, en voelde ik mijzelf speciaal. Speciaal op een akelige manier. In de uitgangspunten van de Alliantie trof ik aan dat voorbeeld doet volgen. Maar te weinig, of misschien juist wel te veel voorbeelden doen verdwalen. Hierdoor heb ik de nadelen van het niet in een stabiel gezin opgroeien niet alleen ervaren tijdens mijn jeugd, maar ook nu ik ouder ben en flink op weg met het stichten van mijn eigen gezin mis ik een voorbeeld. En loop ik er tegenaan dat ik dit niet ken.

Genegenheid
Wat ik als moeder wel ken, is de onvoorwaardelijke liefde voor een kind. Die niet stopt om vijf uur, omdat er dan van dienst gewisseld wordt. Die geen regels kent over genegenheid maar waarbij tegen elkaar aan kruipen op de bank kan. Die geen ingeroosterde overdracht nodig heeft om opvoeders de kinderen te laten kennen. Maar die zorgt voor een plek waar kinderen thuis kunnen komen, en misschien zelfs vriendjes welkom zijn. Waar alles, ook al is het best bijzonder, toch aardig in de buurt komt van een ‘normaal’ leven. Gewoon omdat ieder kind het verdient om kind te zijn.

Jara, ervaringsdeskundige en pedagoog in de jeugdzorg